Expert Design & Frame Creation
Professor Kees Dorst is a very insightful man. He is a methodologist, which means he studies how other people do things, specifically he researches how experts design.
He answers the question – Why do we need shapeshifters or strategic designers?
We need people who can approach things in methodic, deliberate, considered and innovative ways. We need them because today we are faced with new kinds of problems. Ones we haven’t seen before. Ones that are more open, complex, dynamic and networked than ever before.
Open – as in hard to put a boundary around them, while solving a problem you can be influence by many other external things.
Complex – as in more than complicated, problems today cannot be slice up and solve in little pieces and then put back together, there are so many elements and relationships between parts of a problem that it must somehow be tackled as a whole.
Dynamic – as in you cannot freeze time, things are always changing and you have to get used to a continuous and faster then ever dynamic.
Networked – as in you cannot own a problem any more, you have to collaborate and partner with others because there are so many stakeholders involved in every issue.
Today we essentially deal with slippery problems.
Kees says ‘the problem presented to you is never the one to be solved.’
In his research on design methodology he has noticed that expert designers spend most of their time focusing on the problem, up to 80% of their time, as opposed to the solution.
Kees has articulated an approach to design called Frame Creation.
Frame Creation is basically made up of this somewhat linear 9-step process, although there is a bit of back and forth.
1. Archaeology – of the problem, why is this a problem? why has it not been solved? how did it become a problem? who is the problem owner?
2. Paradox – what makes this hard to solve? why is this a hard one? Designers spend a lot of time developing an understanding of this.
3. Stakeholders – create a new context, designers start speaking to a wide gamut of stakeholders and create a very large problem arena. They investigate what are the stakeholders values, motives, desires. What could be potentially useful?
4. Problem Arena – continue developing a very broad problem space, with all the different parties, places, products services, externalities etc that could be interested and interdependent.
5. Themes – designers then start to let themes emerge, which are the back ground to the creation of new frames.
6. Frames – if I look at problem in this way, then…
7. Futures – the development of potential solutions and future scenarios.
8. Transformations – what needs to change for the solution to be implemented?
9. Connections – how can it be connected to rest of the world.
In short, take a problem as it is, respect it for how it came about, ignore it and focus on the bigger context, then create a new problem and see if it answers the original problem and go back and forth a few times.
Kees goes on to explain this approach with an example in his talk.
bron: expert-design-frame-creation
Er was eens een raar dorpje waar de economische crisis maar geen vat op kreeg. In dit dorpje woonde een eigenzinnige priester die niet veel moest hebben van autoriteiten. Sturing van bovenaf
vond hij niet zaligmakend. Hij zag meer in mensen zelf. Als mensen meer kennis en inspraak hebben, komen zij tot mooiere oplossingen was zijn ervaring.
Dit idee preekte hij niet alleen in de kerk. Hij stichtte lang geleden een dorpsschool waar hij de lokale jeugd iets unieks meegaf. Naast vakken als techniek gaf hij les in “sociale scholing”….
Studenten inspireerde hij om nieuwe bedrijven op te richten waar de werknemers zelf de baas zijn. Of het nu productiebedrijven, winkels of banken zijn, deze vorm van “economische democratie” paste overal bij, vond hij.
Zo richtten door de jaren heen zijn voormalig studenten bedrijf na bedrijf op volgens het principe van “economische democratie”. De kracht van dit model zat hem in de betrokkenheid onder weknemers. Aangezien zij zelf inspraak hebben, kiezen zij voor een duurzamere bedrijfsstrategie. Zo raken zij minder snel in de problemen. En als zij in de problemen raken zijn zij sneller bereid iets in te leveren.
Dit waargebeurde sprookje heeft het Baskische dorpje Mondragón blijvend veranderd. De ondernemingen uit dit dorpje groeide uit tot een wereldwijd netwerk. Mandragon Coöperatie is een multinational die uit meer dan 250 verschillende bedrijven bestaat. De organisatie wordt geleid door meer dan 80.000 werknemers. Dagelijks werken 9.000 aan nieuwe innovaties of starten zij nieuwe ondernemingen.
Dit verhaal is niet onopgemerkt gebleven door de VN die 2012 heeft uitgeroepen tot jaar van de coöperatie. De Amerikaanse overheid onderzoekt momenteel of General Motors tot een coöperatie omgevormd kan worden.
Naar aanleiding van ons gesprek gister en met de komst van de Coöperaties deze post:
Wisen jullie dat de Verenigde Naties 2012 hebben uitgeroepen tot Jaar van de Coöperatie? Een interview met Herman Wijffels, voormalige voorzitter van de Sociaal-Economische Raad, tevens ambassadeur voor de coöperatieve organisatiestructuur, verschenen in Second Sight. in ‘A New World View’ zet hij uiteen hoe de opkomst van de coöperatieve structuur volgens hem samenhangt met de huidige stand van de sociaal-economische ontwikkeling en met de opkomst van nieuwe werkrelaties. De welvaart is gestegen, de wereldbevolking is sterk toegenomen en het gemiddelde onderwijsniveau is hoger dan ooit. Individualisme en creativiteit zijn de dominante trends. Deze nopen tot andere samenwerkingsverbanden. “On the one hand that leads to crisis, because old systems no longer work properly and on the other hand new principles must be adopted.” Het is noodzakelijk dat we ons op zodanige wijze organiseren dat we gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen voor de kwaliteit van leven, nee, dat we er met z’n allen ervoor gaan zorgen dat we zullen overleven. Read more…
Afgelopen week werd Inter Traffic, de grootste internationale beurs op het gebied van verkeer en vervoer, gehouden in de Amsterdamse RAI. Tijdens de druk bezochte beurs vond de kick off plaats van Commons4EU. Vijf steden presenteerden er hun nieuwste apps die de digitale uitwisseling tussen burgers en hun stad moeten stimuleren: Boston, Barcelona, Rome, Londen en Amsterdam. Esteve Almirall, hoogleraar aan Esade Business School in Barcelona, maakte duidelijk waarom open innovatie voor steden zo belangrijk is. De publieke sector heeft vaak erg veel taken, maar haar budgetten slinken zienderogen, om lokale problemen op te lossen kunnen burgers veel actiever worden ingeschakeld. Bovendien moeten de steden zichzelf opnieuw uitvinden. Het gaat hier niet om complexe grootschalige digitaliseringsprojecten die maar al te vaak mislukken. De projecten zijn juist klein, goedkoop, experimenteel en snel te realiseren. Elke stad kan zijn eigen apps ontwikkelen en beproeven. Deze civic commons, soms gratis, soms betaald, kunnen een nieuwe manier zijn om op stedelijk niveau een civil society te bouwen. Read more…
Gleaser is econoom aan de Harvard University.
In zijn boek TRIUMPH OF THE CITY ( Triomf van de stad): legt hij uit hoe onze grootste uitvinding(de stad) ons rijker, slimmer, groener, gezonder en gelukkiger, kan maken.
Gleaser legt uit dat Newyorkers, bijvoorbeeld, langer dan andere Amerikanen leven; hartkwaal en kanker zijn lager in Gotham dan in de natie als geheel. De bewoners van de stad gebruiken, gemiddeld, 40% minder energie dan suburbanites. En meer dan de helft van de Amerikaanse inkomen wordt verdiend in 22 metropolitaanse gebieden. Glaeser onderzocht waarom de stedelijke armoede eigenlijk een teken van een gezonde stad is en waarom blacktop „groener is“ dan gras. Read more…
Kickstarter functioneert op het internet als platform voor open-source crowdfunding van creatieve projecten.
In principe kan elk creatief project op Kickstarter geplaatst worden, van ambachtelijke projecten als het pottenbakken van kopjes tot high-tech projecten als robotica, of, zoals in het geval van the LowLine, stadsontwikkelingsprojecten.
De indiener van een project bedenkt zelf het totale bedrag dat nodig is om datgene wat hij in de kickstarter belooft waar te maken (het streefbedrag) en de periode waarin hij denkt dit geld bij elkaar te sprokkelen. De indiener verzint ook zelf wat hij voor een bepaald geïnvesteerd bedrag als tegenprestatie aan de investeerder gaat leveren. Dit kan van alles zijn, bijvoorbeeld het toesturen van een gratis product of vermelding als ‘vriend van het project’ op een website.
Wordt binnen de gestelde periode minimaal het doelbedrag bereikt, dan wordt het bij elkaar gebrachte bedrag uitgekeerd.
Wordt het doelbedrag niet bereikt, dan wordt er niets uitgekeerd (en ook niet afgeschreven van de rekening van de investeerders).
Zo werkt kickstarter als ‘informele’ vorm van investeringsvertrekker en daarnaast als filter voor projecten die al dan niet draagkracht kunnen verwachten vanuit de menigte: op deze manier geeft het een signaal af over welke behoeften er zijn in de samenleving.
Ik vond ook het project ‘The LowLine’ terug op Kickstarter. Een ondergrondse variant op ‘The HighLine’ in New York. De initiatiefnemers willen een verlaten ondergronds metrostation omtoveren in een ondergronds park. Hiervoor wordt een experimentele manier van lichtvoorziening aangewend: het naar onder de grond leiden van natuurlijk zonlicht met behulp van glasvezeltechnieken. Op kickstarter wordt investering gevraagd voor een testopstelling, die moet gaan bijdragen aan meer steun voor het project zowel vanuit de direct betrokkenen (de buurt) als de officiële instanties en eigenaren van het metrostation.
Kickstarter vormt op deze manier het vehikel waarmee informele initiatieven (projectindieners én investeerders) zich kunnen organiseren en het formele handelen richting kunnen geven.
zie onderstaande link voor meer informatie over the LowLine op kickstarter:
http://www.kickstarter.com/projects/855802805/lowline-an-underground-park-on-nycs-lower-east-sid?ref=live
Of de directe link van het LowLine project (ook wel Delancey Underground): delanceyunderground.org
Victor Papanek is een UNESCO International Design Expert en decaan van de School of Design aan het California Institute of the Arts. Hij studeerde bij Cooper Union in New York, aan het Massachusetts Institute of Technology, en met het eind van de Frank Lloyd Wright. In Noord-Amerika geeft hij les aan het Ontario College of Art, de State University van New York, de Rhode Island School of Design, Penland School van Ambachten in Noord- Carolina, en Purdue University in Indiana.
Professor Papanek heeft vele jaren gespecialiseerd in het ontwerp voor de gehandicapten, de Derde Wereld, de zieken, de armen en mensen in nood. Hij heeft geleerd en gereisd in zeven landen, en leefde met een Eskimo stam en met de Hopi Indianen van het Amerikaanse South West. Met James Hennessey, is hij mede-auteur van het onlangs verschenen Nomadic Furniture.
Lees verderdesignvictor
